Het stil aantrekkend water was eerst, daarna de verheven oever, we lagen er als kringen samen en vroegen meer dan horizonten. Voltooïng sierde elk blozen, sierde elk moment van blozen en er waren geen andere. De tijd was mild voor de zich verbeeldende mens, we hadden niets anders ten voeten uit, dan dodderen in weidse landen en tenen spreiden aan elkander. Er waren klaprozen, geen papavers, klaprozen en boterbloemen. Jouw huid zal een rode trui blijven, jouw naaktheid vatte zich nog samen, kon het nog in een witte lijn van nauwelijks bekennen dat in zich flirt kleursels van onschuld en trouw overheen de feiten. Jouw zwaarte was van de zwaarte een grap op een type-machine. Je bracht bellen en een andere trui; vermoedde je een komende koude toen ik jou zo at, die kou kwam nooit, iemand zweert het, zal nooit komen en dus verbreide ik jouw trui uit en ging in vereenvoudigde vorm.
 
 

Het lichtbruine haar werd mahoniezwart, het ronde lid aan je oog trok zich samen tot een kier, en zo leerde je me de smaak van aarde waarin je zomaar voeten stak. Ik werd abstraktie in mijn raken terwijl jouw gefundeerde tenen krulden van plezier in bouwsels in grond. Je kietelde, alsof het niets was, hemelen tot een wolkse lach die ik, omdat ze zo woog, nooit verstond en ik zweer het je, nooit zal verstaan, en jij sloeg dubbel en joeg mij op vlucht toen ik het geklomp van gouden gronden hoorde en een eerder lichaam met lege meteoren. Voor jou dus heb ik mijn eerste lange nachten gelopen tot ik het blad werd dat ik nimmer meer verliet; wat ik toen niet wist, alleen zag ik een poort en pijn geopend, een open pijn, een poort met pijn stond open.
 
 

En werd jij mij die jou niet verstond. Ik schreef, jij schreef, wij schreven. Slechts zelden liet ik je anders bij mij aan , al was je dubbel, meer dan dubbel in mogelijkheid. Dubbel ook werd je weer verplaatst. Wij waren een startmotor, nooit liet ik wat ook rond draaien. Ik koppelde, schakelde in tekst. Slechts éénmaal kwam het tot explosie maar ik wou het apotheotisch. Je hebt het niet verstaan; ik weet, ik zweer het je, zal het nooit verstaan, maar zal daarom niet minder gelukkig…zo zonder. Ik heb je trouwens opgetekend, meen ik nog te weten. Een dorp, een café, een geleende kamer in de stad, ik meen het nog te weten.
 
 

Tussendoor.
 
 

Tussendoor, het bedrijven van het anonieme waar het gelauwerd lijf zijn autonomie schreeuwt en zich soeverein streelt, en een jij als vele anderen, mij terugwezen naar het spel van charme om lijf van lichaam af te lijden. Maar toch, ik huichelde niet, ik zweer het jullie, danks zij de roes misschien, ik zal nooit huichelen maar jullie bekennen tot in eeuwigheid. Achterbuurten of hun kopieën in hersenschimmen en andere diepe kuilen, of divans en wij, prinselijk dwars geplaatst, als gladiatoren bewust van onze zelfvernedering: ‘alsof’, bewust van onze zelfvernedering alsof, als een voortijdige spiegeling aan welke dood, een herdenking ook van doden, lagen we toch al voor we waren in elkaar. In dit alsof wist men zijn dood terug alsof. Wist men zijn dood terug alsof.

Gom. 
 
 

Deze verleden tijd van ons spreken waar weten zich verwart met wissen laat het vermoeden dat kennis niets is dan onderwerping aan een ‘van het nu’ macht. In de bekentenis spreekt niets dan opnieuw de eeuwigheid van de arrogantie. Laten we het klassieke koesteren om haar tragedies te polijsten, het theatrale om de wetenschap te situeren.
 

Il theatro del mundo als de onschuld van het rationele. Een ampere nuancering binnen de konstanten van het geweld waar tekst realistisch terreur is. Met vrouw en zonder grens. Het gemak van sommigen om met de kennis van de braafste koorknaap diegene te veroordelen die zich met hun gehele lichaam (en dat van anderen) vergist hebben in wat pas achteraf onmogelijk bleek. Zijn de meelopers van het Nachträgliche, de geschiedschrijvers, de echte verkrachters? Zij die de collaboratie aangaan alvoor de vijand zich stelt. de conformen. De vraag kan gesteld, zoals blijkt. De vraag is de vraagstelbaarheid waardig.
 
 

Zo had ook jij diepe ogen met niets dan kind erin, vergeef me, dat ik zoiets, zomaar stel, en heimde speels wat nooit gebeurde. Een open gemoedelijk boek waarin ik zonder achterdocht rustte.
En toch leidde ik jou van je boeken af, je had trouwens geen boek in jou, jij was het en zo bedreef ik met jou boeken feest. Mijn lonken scheen voor jou bevel. Wel werd je vrouw zo ergens halverwege maar dat wijzigde enkel het komma-punt accent. Jij bleef zonder pantser arglist of kokon van macht. Jouw ouders waren mild, robijnen van ingehouden koningsleed, waar jij ook naar geurde in het zille roest van jouw geslacht. Je stond in alles bol en vergat alsof ik niets deed; ik kreeg in jouw liefde geen rest en bleef dus staan, nog en nog, even. Zo zacht dat ik het niet verstond haakte jij terugkeer aan verblijven aan. Zo beminde ik jou in schommeltijden tot ik, vanuit mijn zetel geen verschil meer zag en mij verveelde tot in perversies toe. Zie, dit geheugen aarzelt. Was het schuld of is het geluk wat zich niet herinneren laat en eist alles in het ogenblik. Verdriet waartegen je spartelde en draaide, zoals ik later, vroeger draaide, en soms, het moet wel, het kon niet anders , kleine vreugden. Dankbaar ben ik en zal het altijd zijn, ik zweer je, ik zal je nooit vergoeden.
 
 

Drie maanden, was je, van het decor een achtergrond, een tussendeur, weg naar buiten. Geen haan die kraaide, er was alleen die stomme hond die blafte en verder nog twee honden en jij, de lach groter dan het gelaat dragen kan, het been zodat ik niet merkte dat ik de kolen van je verscheurde ogen mistte. Iemand sprak de mooiheid van je borsten, ik zag niets dan het schilderen dat ik deed. Om jou zal ik niets zweren, nu niet noch straks want juist dan huppelde iets door mijn problemen door en verwarde weer konkreet mijn gestalte; wat had ik te vragen waar alles helder was als jouw naam, een vraag en antwoord samen. Een roos is een roos is een… Ik stond hier, jij toefde daar, wat kon tussenkomen waar alles tussenstak dan iets dat ver weg jeukte maar steeds weer dichter kwam. De wereld was extreem horizontaal en we deden verstandig alsof we op emoties reisden. Je bekende geen verdriet, het hoefde niet, je smolt het om tot fierte. En fier zul je blijven, dat zweer ik je.
 
 

Onbekend, extreem mooi, weer schetst weg van lijnen in dit onbekende, en zonder arrogantie tegelijk, zo onmogelijk dat ik de fatale aanrijding voorvoelde als je sprak. Het blijft zo meedogenloos als schoonheid sterft. Hoe hij geneigd was Rohmer te lezen als de satiricus van menselijke relaties, of Eisenstein als de expressionistische verkondiger van collektieve tragedies. De chock te begrijpen dat dit slechts bijprodukt was. Schoonheid. De verschrikking van het speelse, van de ongemotiveerde verschuiving; driehoeks- vierkantsverhoudingen uitgetest om tot een juiste beeldcompositie te komen. De oorlog om het beeld in niets dan in de verleiding. In de objektloze verleiding die enkel zichzelf bemint. Geen narcisme; het is de verleiding die zich bemint, het gebeuren. L’Art pour l’art, niet als decorum maar als uiterste terreur.

Kunst die wordt ondanks zichzelf, in het laten overkomen. Het overkwam hem. Het overkomt de ontvankelijkheid. Het vreemde, in casu het model, modelleert hem slechts in de mate dat hij haar laat overkomen. Morphisme. Metamorfose. "Metamorfose" zegt ze. "Met Vrouw" zegt ze. Voor ze totaal verdwijnt in wat ze steeds zou zijn geweest. Ovidius. Ovidius, die bestrijder van Medusa, die bestrijder van onze dwang.
 
 

Ik ben blij dat ik jou niet ben, en ik zweer het je, ik zal je nooit meer zijn, en hoop voor jou hetzelfde. Waanzin kan langs liefde besmettelijk zijn. Zo zijn we misschien nog niet af. Achter charme van stilzwijgen, de plichtige dwang van welke schuld. Jouw spiegel is een afgrond waarin elk verschil duizelt. Ik heb welgeteld nog twintig judaskussen klaar om jou een laatste eer te bewijzen. De rest leest men elders, zoals jij steeds elders was en mij van daaruit at. En tenslotte toch werd bijgezet.

En toen, daar, een broos kristal voor dooi, even materie-licht van zon in ijs, de glimp van de decembervrouw, de vriendin die niet bleef maar kartelde onder het ijs van beken. Ze brak af en zei neen,

"Zeg maar dat je mij bent, zeg maar dat je mij, zeg maar dat je, zeg maar dat, zeg maar." : zegt zij die niet veel uit handen geeft, terwijl ze het intieme uitvergroot tot altijd verdere eisen en ik de auto-erotiek van het nul heropstart buiten elke pretentie van, althans.

Wij scherpen, wat genoemd wordt, hysterie aan elkander. En geef zij mij de man die ik reeds was en zij de vrouw … en ik plots lach en zij die zich in dit lachen verkijkt. "En waarom?"vraagt ze: "Waarom het finale van de spot?" "En waarom het finale van de spot?" zegt hij en hij vervolgt zijn lach. Mozart.

"Probeer mij niet te begrijpen":zegt ze. "Nu niet, later niet." Hij houdt van haar, hij begrijpt niets, hij begrijpt niets van haar die hem zei dat hij maar zeggen moest dat hij haar was. Hij begrijpt zich niet. Hij stottert: "Het negatieve heeft gelijk, zoals er net iets meer plezier is in geven dan in krijgen, heeft het negatieve nooit gelijk; er is geen ijk in haar gelijk, er is geen lijk in haar gelijk; geen lijk in haar gelijken. Alleen het verder reizen van de dood. Het eindeloze van de verschrijving, het wegschilderen. Het nooit toe komen.
 

Het model draait zich schuw weg voor het schilderend oog. Zij zou de verleiding, het weg/weer/weg als realiteit gesuggereerd hebben. Niet en slechts zo. Houdt zij de wisseling aan die slechts door duur verbleekt. Wisselbaarheden die vervagen in haar verzameling. Draagt zij het poëtische?; het nooit-niets van bestendig duren? Slechts zo zou hij haar ongewild geraakt hebben. De zon klatert het water. Eist zij afstand van begeren. Een vliegtuig zoemt door de nacht. Enkel door de nacht zoemt het. Causaal? Hij kan het slechts in het accent van het spel. Hij speelt zoals ze hem eist, voor haar en haar dood. Want ze is slechts vrij in de mate dat ze haar dood kan sterven als eigenheid. Als kanker tegen de opkomst. "Omdat het hen niet langer gegeven is in grootheid te handelen met die fatale bezorgdheid zich te laten vernietigen door hun gelijke, omdat hun inerte rijkdom hen afremt en hen ketent, verliezen de mensen van vandaag, tewijl ze zich in leven houden, met hun afgezwakt instinkt, tot en met het stof van hun naam."
 

Zo eist zij hem, veilig want verboden, geeft hem de oorlog die hij nodig heeft. Zij schenkt hem de op voorhand verloren strijd tegen de verzegeling waaraan de sociabiliteit zich laaft met haar motor van ontkend geweld. Aanschuiven, oprillen zelf, aan het koesteren van het gedeelde lijk. Niet zo eist hij haar; zij gilt hem achterna, hij zegt, hij moet zeggen:"Ik hou van je", hij zegt:"Dit zal volstaan." Voelt hij extreem haar kwetsbaarheid. Voedt hij extreem haar kwetsbaarheid.
 

Hij betracht het poëtische, dat wil zeggen de ankers van de open geest tegen de vakanties van de besloten rede. Iemand verdenkt hem ervan zich te willen dissekteren om wat van zich nog overblijft alsnog rondom haar te wentelen. Maar zij gaat dus gaan zij. "Lees de schoonheid" : zegt hij nog maar hij raakt in paniek alsof hij sprak tot het zelf dat hij nooit was.
 

Zij zou gegaan zijn. Het model. "Doorslaggevend zonder ooit ergens aan deel te nemen; als een heden, dat zich buiten elke herinnering om, verder opstapelt; de spiegel van zijn solitaire monarchie.". Hij schildert weg.
 

Schildert in haar afwijzing zijn tekort. Een zelfportret, maar wie? Schildert eerst en vooral zichzelf weg doorheen die fataal verwijlende zerken en zou met de blindheid van haar oog verder gezocht hebben naar het differentieel dat haar verrukkelijk onderscheidt.

back to texts
back to index